blogowanie cytat na dziś czytelnia dewizy dieta europa film humor komunikacja kubica małżeństwo matura modlitwa mowa ciała muza nomadowanie odsłony patriotyzm people watching pływanie podróż poezja pozytywnie praca przyjaźń przypadki ptak refleksje rodzinka rower rozwój samodyscyplina seks strefa komfortu wakacje wiara zabawa zabobony

jako pięciodzietni rodzice mamy z żoncią pełny przekrój nauczycielskich osobowości, sposobów rozmowy i prowadzenia spotkań z rodzicami.... niech więc niniejsza notka będzie zbiorem obserwacji i doświadczeń. Może się komuś na coś przyda?

zacznę od pozytywów:

wzorcem wychowawcy jak dla mnie jest były wychowawca Jacka: konkreciarz konkretny, rzeczowy, ma własne zdanie do którego stara się przekonać rodziców, zebrania trwają krótko i są tylko wtedy kiedy jest taka konieczność, gdy nie ma konieczności są indywidualne konsultacje.

Podobny styl miała była wychowawczyni Miśka, konkretnie , rzeczowo i z taką ambicją budowania społeczności klasowej ale też ma swoje pasje które potrafi zapalić w uczniach... to taki typ wizjonerski, - potrafi też nakreślić perspektywy w odniesieniu do przyszłego życia

Świetny model pracy przyjęła obecna wychowawczyni Jacka. Zebranie owszem - jest ważne, ale tylko by ustalić rzeczy najważniejsze, priorytety. Pracę zaczęła od indywidualnych wywiadów z każdym rodzicem na temat dziecka. Dzięki temu potrafiła od razu "zatrybić" i świetnie pracuje z klasą. Szuka raczej jedności niż podziałów, przyjmuje raczej orientację na cel niż na problem. Plusem jest to że świetnie zna dzieciaki i potrafi odniesć się w pracy do życia osobistego .Jest kimś pomiędzy wychowawcą a coachem.

Nie mam też nic przeciw "typom ambitnym" jeżeli do swoich ambitnych celów potrafią przekonać najpierw rodziców, potem uczniów. Tu wskazać mogę wychowawczynie Zuzi obecną i poprzednią. Wielkim plusem takich osób jest to , że im się chce. To owocuje świetnym kontaktem z rodzicami. I często jest tak że rodzice wpisują się w pewną wizję (np. zorganizowałem dzieciakom w zeszłym roku skakanie na dmuchańcach od Pitera, parę razy gościłem w klasie z gitarą)

jeżeli chodzi o negatywy:

najgorzej jak się trafi na taką osobowość co ma pretensje do całego świata i zebranie staje się dla niej okazją uwolnienia frustracji i wylewania żalów... Zebranie nie przynosi zazwyczaj jakichś konkretnych rozwiązań a jedynym owocem jest to, że część takiej frustracji przelewa się na rodziców. To lepiej już jak zainwestuje w psychoterapię ...

albo osobowość z silnym autorytetem zewnętrznym, która nie ma swojego zdania i podstawowym pytaniem jest "Co państwo o tym sądzicie?"... jeśli do tego dochodzi brak umiejetności panowania nad grupą zaczyna się zebranie które można określić słowem :tragedia. Na pierwszy plan w żarliwej dyskusji, która zazwyczaj do niczego nie prowadzi wysuwają się jednostki wcale nie najmądrzejsze....  a uczestnictwo w takim spotkaniu to droga przez mękę....

inny model to taki typ który boi się rodziców...siedzi albo stoi i przekłada kartki, kerteluszki i wytyczne - mówi z wzrokiem utkwionym w biurko albo czyta z kartki . Taki typ jest bardzo trudny w komunikacji . Maćka wychowawca np. kiedyś czytał ulotkę przez długą część zebrania, którą to ulotkę rozdał rodzicom na koniec.... żoncia wczoraj miała przyjemność uczestniczenia w zebraniu , na którym czytał wszystkie nieobecności (włącznie z usprawiedliwionymi) kto, kiedy, ile godzin.... "publiczność" się zanudziła...

jeszcze jeden tym, który określiłbym jako "typ który patrzy w okno" (np. wychowawczyni Kuby) - i mówi tak trochę "sobie a muzom"... to ktoś komu jest wszystko jedno - słuchają czy nie słuchają... jemu w zasadzie nie zależy, chce tylko odwalić swoją robotę i mieć święty spokój...brr...

a jakie są wasze doświadczenia z wychowawcami? 

proszę o przykłady: pozytywy i negatywy - dodajcie coś do mojej "typologii" ;)

cytat na dziś to był.... a może bardziej na jutro? bo północ się zbliża....

nie wiem w jaki sposób Pan Bóg obróci w dobro to spotkanie w którym dziś uczestniczyłem... ale On jest twórczy.....

(nie będę pewnie spał w nocy po rozmowie z ludźmi , którzy o swojej pokorze potrafią mówić godzinami....)

;)

a właściwie dwa... oba traktują o trudnej miłości

jeden to "Malowany welon' a drugi Życie ukryte w słowach

Pierwszy - amerykańska produkcja z chwytami i sztuczkami typowymi dla kina hollywodzkiego - zgrabnie opowiedziana historia chwyta za serce i daje do myślenia... z pięknymi klimatami chińskiej prowincji w tle... 

(btw: polubiłem wschodnie klimaty ostatnio, ichnią filozofię, podejście do życia, optykę patrzenia na świat - może za sprawą książki Sztuka prostoty - Dominique Loreau, którą przeczytałem mimochodem podczas treningu interpersonalnego tydzień temu? a może Mertona do którego wróciłem ostatnio?)

drugi film - hiszpański - rozłożył mnie na łopatki i długo będzie we mnie siedział, a gdy chcę coś napisać o emocjach i wrażeniach - brakuje słów...

* * *

pracuję nad projektem półrocznym realizowanym z friendem i pewnym naukowcem jako "wspomagaczami" - jak się go uda ruszyć  to śpię spokojnie od stycznia do lipca.... trzymajcie kciuki...

różne rzeczy można robić w tym celu, ale najprostszy sposób to uciec myślami do przodu bądź też do tyłu...

znaczy się: człowiek wtedy marzy albo wspomina...

no więc dziś dla mnie nadejszła taka chwila ... i mając nieodpartą potrzebę ucieczki od "tu i teraz" wspominam sobie przepiękne miejsce,oazę spokoju  w środku lasu (ten las nie bardzo widać, ale uwierzcie mi na słowo) , w której spedziłem ubiegły weekend :

Rano odbieram telefon i słyszę niski, głęboki - taki radiowy - męski głos... 

tak przebiegła rozmowa:

- Dzień dobry, dzwonię do pana z Instytutu Badań (Jakiegośtam) i czy zgadza się pan , że zadam kilka pytań w temacie patriotyzmu?

- Tak, oczywiście - odpowiadam nieco zdziwiony wewnętrznie, bo podobno dziś się nie pracuje

- Jak często śpiewa pan z rodziną piosenki patriotyczne?

- Noo... raczej nie śpiewam... jeśli już to bardzo okazyjnie - odpowiadam zgodnie z prawdą

- A woli pan śpiewać piosenki przy śniadaniu , obiedzie czy kolacji?  - ooo , tu rozmówca "obudził we mnie strażnika"

- Pytanie jest tendencyjne, bo zakłada moje śpiewanie, a powiedziałem już panu, że raczej nie śpiewam - odpowiadam skonsternowany

i w tym momencie Piter wybucha śmiechem a ja orientuję się w sytuacji...

No wkręcił mnie, ale znam Pitera z czasów gdy robiliśmy programy radiowe - potrafi chłop operować głosem jak mało kto... to mam na swoje usprawiedliwienie... ;)

a ze dwa lata temu pamiętam inną tego typu akcję, zakończoną sukcesem.

Otóż Piterowi udało się mnie przekonać, że jestem na antenie radiowej i właśnie wygrałem w ramach jakiejś radiowej akcji-niespodzianki buty turystyczne...  Oczywiście pięknie wpasowałem się w sytuację , póki Piter nie zaczął się ksztusić ze śmiechu... :)))

* * *

a pożytek z tej dzisiejszej "wkrętki" jest taki, że skrzyknęlismy dość dużą ekipę i organizujemy Wieczór Pieśni Patriotycznych...

Będzie się działo... ;)    Sam jestem ciekaw , bo jakkolwiek by nie było - będzie to zupełnie nowe doświadczenie

mówili na treningu, żeby sobie wszystko na spokojnie przetrawić...

i na wszelki wypadek przez miesiąc nie podejmować "życiowych" decyzji      :D

nie będę więc pisał nic "na gorąco", może jutro , pojutrze coś skrobnę

ale za to

w kategorii "odsłony"

proszę Państwa, oto Miś (znany jako Misiek):

* * *